Selin Arıkan

Bir ses. Babam köy hekimiydi; gece yarısı kapı çalınır, o çantasını alıp çıkardı. Ben merdivenin başında beklerdim. Döndüğünde ellerini uzun uzun yıkar, hiç konuşmazdı. O sessizliğin içinde bir ciddiyet vardı; çocukken adını koyamadım ama hep onu aradım.

Tıp fakültesinin üçüncü yılında ilk kez bir yanık hastasının yüzündeki onarımı izledim. Hoca dikişi bitirdiğinde hastanın annesi ağladı. O gün plastik cerrahinin estetikten önce bir onarma mesleği olduğunu anladım.

Çünkü burun yüzün ortasında duran bir mühendislik yapısı: nefes alıyorsunuz, konuşuyorsunuz, gülümsüyorsunuz. Bir milimetrelik değişiklik bütün yüzün dengesini değiştirebiliyor. Bu kadar küçük bir alanda bu kadar büyük bir sorumluluk beni hep çekti.

Bir de şu var: iyi bir burun ameliyatı göze batmamalı. İnsanlar size bakıp “Bir şey değişmiş ama ne?” diyebilmeli. Ben buna doğallık diyorum.

Özünde bir felsefe: kıkırdağı ve dokuyu mümkün olduğunca korumak, yeniden şekillendirirken yapıyı yıkmamak. Eskiden “azaltma” odaklı bir cerrahi vardı; bugün dokuyu destekleyerek, dengeleyerek çalışıyoruz.

Ama her hasta bu yaklaşıma uygun değil. Koruyucu teknik bir moda değil, bir seçenek. Hangi tekniğin seçileceğine muayene, görüntüleme ve hastanın beklentisi birlikte karar verir. Bunu söylemek önemli, çünkü sosyal medyada her şey tek bir etikete indirgeniyor.

Sabrı öğretti. Hocam bir ameliyattan önce hastanın fotoğraflarıyla bir saat otururdu; hiçbir şey çizmeden, sadece bakarak. “Önce yüzü tanı” derdi. Ben de artık planlamaya ameliyattan daha fazla zaman ayırıyorum.

Hastanın ne söylediğinden çok neden geldiğine. Bazen bir fotoğrafla geliyorlar, başka birinin yüzüyle. O zaman durup konuşuyoruz: “Bu yüz sizin yüzünüze ait değil.” Gerçekçi beklenti, iyi sonucun yarısıdır.

Her başvurana ameliyat önermiyorum. Bazen en doğru karar beklemek, bazen hiç yapmamak. Bunu söyleyebilmek de cerrahinin parçası.

Çünkü burada aceleye yer yok. Günde en fazla iki ameliyat yapıyoruz. Bekleme salonu yerine bir kitaplık koyduk; hastalar sıralarını değil, kendilerini beklesin istedik.

Daha çok öğretirken. Genç cerrahlarla kadavra kurslarında çalışmak bana çok şey veriyor. Bir de yarım kalmış bir kitabım var: burnun anatomisini ressamlar için anlatan bir atlas. Bitirmek istiyorum.